Writersblock

Iedereen is in Leidsche Rijn weer aan de slag, de vakantie is voorbij en Leidscherijncentraal zit natuurlijk met smart te wachten op een nieuwe blog uit Zuid Afrika. Maar het lukt me niet, ik heb last van een “writersblock”. Wat heb ik nou te vertellen deze keer?  
Door Marije Stekelenburg vanuit Zuid-Afrika.
Marije heeft in januari 2009 Leidsche Rijn voor 2,5 jaar verlaten en vertelt ons (bijna) wekelijks over haar leven in Vinex  Kaapstad.

Moet ik jullie vertellen dat ik alleen naar Nederland ben gevlogen om bij mijn zieke moeder te zijn? Dat ik Maarten en de kinderen hier achter heb gelaten en dat mijn schoonmoeder naar Zuid Afrika is gegaan om voor de kinderen te zorgen? Haar ziekte heet kanker en het lukt mij niet jullie in een notendop te vertellen hoe de afgelopen drie jaar zijn geweest. Is een blog over vinex Zuid Afrika wel de juiste plaats om te vertellen dat ze nu nog een paar maanden krijgt van de behandelend arts? Toen we besloten dit avontuur aan te gaan, wisten mijn ouders en ik dat dit er een keer aan zat te komen. Het was voor mij een bewuste keuze die zeker niet makkelijk was. Als het dan opeens voor je deur staat, ben je toch verrast. Ik ben mee geweest naar de bespreking met de arts over wat nu te doen. Pijnbehandeling is eigenlijk het enige dat haar nog geboden kan worden. Ze is uitbehandeld, voor haar bestaat er geen tegengif meer. Alle verdere medische afspraken die nog op de agenda stonden zijn afgezegd en we hebben “officieel” afscheid genomen van haar longarts. De controle en zorg zijn overgedragen aan de huisarts. Deze zal “de laatste fase” begeleiden, met morfinepleisters tegen de pijn, morfinelollies tegen de piekpijn, pillen tegen de misselijkheid, plastabletten, kalmeringsmiddelen, vitaminepreparaten, tabletten om de maag te beschermen tegen al deze medicijnen en misschien straks zelfs een jointje om rustig te worden. Mijn moeder heeft dus 61 moeten worden om haar “hippie” tijd in te kunnen halen.

Ik kan het ook hebben over dat mijn tijd, alleen, in Nederland heel vreemd was. Dat ik me er een beetje verloren voelde, anoniem bijna. Weinig mensen wisten van mijn aanwezigheid en dat was heel gek. Vanuit het drukke gezinsleven hier, stond ik plotseling alleen in mijn thuisland. Inmiddels ben ik weer terug bij mijn gezin aan de andere kant van de wereld en heb ik, opnieuw, afscheid genomen van mijn moeder. Toen ik besloot hier te gaan wonen heb ik tegen mezelf gezegd dat ik niet met 1 been in Nederland mocht blijven staan. Ik was van mening dat ik er anders niet vol voor kon gaan. Nog steeds vind ik dat, maar het wordt me soms niet makkelijk gemaakt. Misschien sta ik er niet met 1 been, maar mijn gedachte zijn toch dagelijks bij mijn moeder.

Of zal ik jullie vertellen dat, tijdens mijn afwezigheid, het leven hier gewoon doorging? Dat de kinderen gewoon naar school zijn geweest, hun huiswerk hebben gemaakt, hebben gespeeld, gegeten, geslapen. Soms denk je dat je als moeder onmisbaar bent… Het mag duidelijk zijn dat ik daar nu anders over denk. Niemand is onmisbaar in het leven. Met hulp van mijn schoonmoeder en de buren liep het huishouden hier als een geoliede machine en kon Maarten blijven werken. Wat een bizarre levensles weer.

Nee, ik ga jullie vertellen dat ik nu weer hard ga werken aan het ritme van hier, net als dat jullie Leidsche Rijners, weer moeten wennen aan dat de vakantie voorbij is. We moeten weer aan de bak met zijn allen! Dat gaan we dan maar doen! Succes!
Tot de volgende blog!
 
Contact formulier Vertel een vriend

Leidsche Rijn Centraal Podcast