Settelen in Zuid-Afrika

De kinderen zijn nu een week naar de Internationale school van Hout Bay geweest en ja hoor, het mag gezegd; Lang Leve De Boomgaard!!! Wat een enorm verschil! Niet alleen om de Engelse taal, maar ook om de entourage, de organisatie en de grote verschillen in lesgeven.
Het begon natuurlijk allemaal al met het uitzoeken van de school kostuums. Alle kinderen dienen hier hetzelfde gekleed te gaan. Om de verschillen tussen arm en rijk niet te zichtbaar te laten zijn, naar ik aanneem… Maar kom op, je betaalt een godsvermogen om je kind op die school te laten plaatsen… Rijk zijn we hier dus per definitie. Maar goed, de kinderen gaan dagelijks op een gepaste wijze gekleed naar school. Voor Manoek (onze oudste jongen van 8) is dat een nette korte broek, een blauwe polo, witte sokken en zwarte schoenen. Al is dat op donderdag dan weer anders, want dan moet hij met overhemd, stropdas en colbert naar school. Bedenk dat het hier 25 graden is…Voor Sterre (de middelste van 6) is het een rokje, een witte polo, witte sokken en zwarte schoenen, maar op maandag heeft ze sport en moet ze dus in een charmante korte broek en sportschoenen op school verschijnen. Voor Puk is het het makkelijkst; zij draagt gewoon elke dag een korte (sport)broek en een witte polo. Het is bij de kleintjes “toegestaan” dat ze sportschoentjes dragen, waar dan wel weer witte sokken in horen te zitten. De meiden moeten het haar opgestoken hebben. Een knotje of een staart, dat mag je dan zelf bepalen. Wel moet het “vastzitten” met een wit of donkerblauw elastiekje. Zo geldt dat ook voor de haarspeldjes. Ze mogen oorbellen dragen, mits in elk oor 1 en mits ze van goud zijn, of goudkleurig. Ik wil helemaal niet negatief overkomen, maar dit kennen we toch niet in Leidsche Rijn?
Ook bestaat er een heel systeem om de kinderen te brengen en te halen en dat zou misschien nog wel een idee kunnen zijn voor De Boomgaard. Ze hebben hier een “Stop and Drop” systeem. Dat wil zeggen dat je aan de ene kant van de school komt aanrijden, de juf doet vervolgens de deur van de auto open om het kind eruit te halen (of om in te laden) en je rijdt door naar de uitgang. Moet eerlijk bekennen dat ik dit systeem niet toepas als ik de kinderen ’s morgens breng, maar met het ophalen heb ik het wel uitgeprobeerd. Voor een school met (te) weinig parkeergelegenheid is het best een idee. Al voelt het wel een beetje als de Mc Drive van Mc Donalds… Ook de “afhaaltijden” zijn onmogelijk. De jongste is klaar om 12.30 uur, de middelste om 13.30 uur en de oudste om 14.30 uur. Over milieuvervuiling gesproken. Ik rijd dus vier keer per dag naar school. Met de fiets gaan is namelijk echt geen optie hier… Voornamelijk om de bergen die we moeten doorkruizen, maar ook wel om de veiligheid.

Het klinkt allemaal wel erg grappig, maar er zit ook een andere kant aan! Tot nu toe brengen Maarten en ik elke dag verdrietige kinderen naar school. En ik ben dan toch vooral een moeder, het valt voor de kinderen echt niet mee. Ze moeten een nieuwe taal leren kennen, nieuwe vriendjes maken in een vreemde taal en ze moeten zich maar zien te redden zo een hele dag op school. Ik ben echt heel trots op hoe ze het doen.

Ik houd jullie op de hoogte, tot volgende week!