Het opmaken van de balans

Door Marije Stekelenburg vanuit Zuid-Afrika.
Marije heeft in januari 2009 Leidsche Rijn voor 2,5 jaar verlaten en vertelt ons (bijna) wekelijks over haar leven in Vinex  Kaapstad.

Nu, krap een half jaar later, is het misschien goed om eens terug te kijken op deze periode. Hopelijk zonder in herhaling te vallen. Als eerste maar eens terugkijken naar de ontwikkeling van de kinderen. Die hier zo maar in een ander werelddeel zijn neergezet door ons. Ze hebben het fantastisch gedaan! Ze gaan nu fluitend naar school, maken vriendjes en vriendinnetjes. Ze maken ’s avonds, al is het onder zwak protest, hun huiswerk en ze zijn weer blij. Heel soms wordt er in een boze bui nog wel eens geroepen dat ze het stom vinden hier en dat ze terug willen naar huis, naar Leidsche Rijn… Gelukkig zijn deze momenten teruggebracht tot een enkele woede uitbarsting. We leren ze dat Vincent geen sloof is, maar iemand die hier werkt en dat ze dus nog steeds hun eigen kamers moeten opruimen, dat de vuile was in de wasmand hoort en niet op de grond en dat ze zuinig moeten zijn met water en stroom. Eigenlijk allemaal van die banale dingen die ik ook in Nederland belangrijk zou vinden. Ik ben trots op ze! Niet alleen omdat ze doen wat ze moeten doen, maar omdat ik zie dat ze weer lekker in hun vel zitten. Wat zal het met Maarten gedaan hebben? Het is niet iets wat we ’s avonds bespreken als hij thuiskomt van zijn werk. Ik zie een zeer gemotiveerde vent, die al zijn passie in zijn werk stopt. Het is voor hem niet altijd makkelijk. Hij maakt, door zijn baan, natuurlijk behoorlijk wat cultuurverschillen mee. Hij moet dwars door dingen heen, dingen waar ik omheen kan lopen. In Zuid Afrika is afspraak bijna nooit afspraak. Dingen worden vaak te laat, of niet goed geregeld. Hij moet overal bovenop zitten, dingen checken. Ik zie dat het hem heel veel energie kost, maar ik zie hem ook genieten! Alleen de weg die hij dagelijks naar zijn werk rijdt is al adembenemend mooi. Wat heeft het met mij gedaan? Als je me een jaar geleden had gezegd dat dit mij ging gebeuren, had ik je voor gek verklaard. Had ik gezegd dat zo een avontuur helemaal niet bij mij past. Leidsche Rijn was mijn wereld en voor mij ook groot genoeg! En toch heb ik het gedaan, waarom eigenlijk? Ik dacht dat een pauze van ruim twee jaar wel lekker zou zijn. Maar het voelt helemaal niet als een pauze. Het voelt juist alsof mijn persoonlijke ontwikkeling in een stroomversnelling is gekomen. Het heeft me ondanks, of misschien juist wel dankzij, vele moeilijke momenten, heel veel sterker gemaakt. Er is niemand die me een hand kan geven en even met me mee kan lopen als ik het spannend vind. Ik ben voor, achter en naast mijn gezin gaan staan. En zij hebben hetzelfde voor mij gedaan. Onze band is gegroeid, dat is prachtig en ervaar ik nu al als een ongelooflijke winst!Maar er is niet alleen maar iets bijgekomen. Er zijn ook dingen verloren gegaan. Mijn kinderlijke naïviteit is weg. Die kan ik me niet meer veroorloven. Ik ben altijd op mijn hoede en kijk regelmatig over mijn schouders. Ik ben er ook achter gekomen dat vriendschappen en familiaire relaties op afstand veel zorg en onderhoud nodig hebben en dat die contacten niet altijd soepel verlopen. De grote afstand heeft daar duidelijk invloed op. Het heeft me ook harder gemaakt, meer eelt gegeven. Er is minder ruimte gekomen voor gezeur en geneuzel. Ik maak me minder druk om kleine tegenslagen en er is meer ruimte gekomen voor flexibiliteit. Ik wil van het leven een feest maken, juist door alle contrasten die ik hier zie. Een feest voor mezelf, mijn kinderen, voor mijn man, voor de mensen die dicht bij me staan. Ja, het heeft heel veel met mij gedaan. En ik hoop dat ik er voor mijn vertrouwde omgeving een beter mens door ben geworden. Het lijkt wel een sprookje! “Vastgeroeste huisvrouw en moeder uit Leidsche Rijn komt tot bloei in Zuid Afrika”. Nou genoeg serieus gedoe! Terug naar de orde van de dag! De volgende blog komt vanuit Leidsche Rijn. Heerlijk! Ik kan er echt naar uitkijken.Ik ben al begonnen met aftellen, jullie ook? Tot snel!