Nieuw bericht uit Zuid-Afrika

Een schets van mijn nieuwe omgeving

Ik luister naar “ik ga en leef gewoon nog een keer” van Acda en de Munnik en ik kijk naar de bergpartij van Hout Bay. Langzaam worden mijn twee werelden één.
Het echte aftellen is begonnen, over 4 dagen trekken we in ons nieuwe huis. Tijdens dat aftellen kan ik proberen jullie een beeld te geven van mijn omgeving, de armoede en de rijkdom.

Ik kan me nog goed de eerste reacties op ons vertrek naar Zuid Afrika herinneren. Woorden als armoedig, crimineel en onveilig heb ik vaak gehoord. De longarts van mijn moeder gebruikte zelfs het woord “levensgevaarlijk”. Wat ik een raar contrast vond, gezien haar ziekte.

Bij aankomst hier op Cape Town Airport schijn je aan beide kanten van de snelweg kilometers “townships” te hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die toen nog niet zag, omdat we ’s nachts aankwamen. Ik kon me er ook niks bij voorstellen, huisjes van karton, blik, golfplaten en dunne houten planken. Eenmaal hier in Hout Bay bij daglicht werd ik ermee geconfronteerd. Want townships zitten overal. Het bestaat echt en het ziet er zo bizar uit. Ik rijd dagelijks langs het township van Hout Bay. Hier noemen ze het Mandela Park, maar officieel heet het Imizamo Yethu. Een plek waar ik, als rijke blanke, niet mag komen. Het begint onder aan de berg en strekt zich uit naar boven. Het ziet er indrukwekkend uit. Als je er, met grote afstand, vanaf de andere berg naar kijkt ziet het er een soort van vrolijk uit. Door de materialen die reflecteren in de hete zon, lijkt het of het “blinkt” en “schittert”. Het trekt me aan, intrigeert me. In bepaalde townships worden rondleidingen gegeven. Al voelt dat een beetje als “aapjes kijken”, toch wil ik dat een keer gaan doen. Deze mensen hebben dus niks. ’s Morgens loopt een gedeelte van het township leeg. Men gaat langs de weg zitten, ook bij de school van de kinderen. Ze vallen je niet lastig, ze zitten te wachten tot er iemand langskomt om ze werk aan te bieden. Vaak als ik Manoek om 14.30 uur ophaal, zit een groot gedeelte er nog steeds. Ze vullen hun dagen met wachten. Wat een afschuwelijk vooruitzicht voor morgen en de dag daarna en daarna. Ook zie je veel bewoners de bergen inwandelen, zij hebben werk. Ze zijn tuinman, oppas, schoonmaker of klusjesman bij de rijken. Ze lopen kilometers naar hun werk en ze lopen, na een lange werkdag, ook kilometers terug. Van de schoonmakers ken ik het “gebruikelijke” loon inmiddels. Ze verdienen gemiddeld 3750 Zuid Afrikaanse Randen per maand. Dan gaan we even uit van een werkweek van 6 dagen. Dat is omgerekend ongeveer 288 euro. Van dat bedrag moeten ze dus alles doen. Ik zeg wel eens dat ik me rijk voel omdat ik drie gezonde kinderen heb. Zij hebben ook vaak kinderen en ik hoop dan maar dat die gezond zijn. Zullen zij zich door hun kinderen ook “rijk” voelen? Voorlopig nemen onze kinderen elke maandag witte boterhammen met jam mee naar school. Die zijn voor de kinderen van de township-school. Die hebben hoogst waarschijnlijk het hele weekend niets te eten gehad. Het moeten witte boterhammen zijn, die zijn lichter verteerbaar.

Deze mensen zien elke dag toch ook de grote verschillen. Of denk ik te Westers, te materialistisch? Ik baal er soms van dat mijn huidskleur mij verraadt. Ik ben blank en dus per definitie rijk. Dat gevoel kan je niet uitleggen. Rest ons dus niets anders dan een “zwarte” straks in ons nieuwe huis te laten werken. Niet omdat ik zelf te lui ben om te poetsen, ook niet omdat ik het nou zo vreselijk druk heb met andere dingen. Wel om iemand een inkomen te geven, een vooruitzicht voor morgen te bieden. Om met een, voor ons, heel klein bedrag per maand in ieder geval 1 huishouden in een township de kans te geven eten te kopen. Wat leven we toch in een gekke wereld…

Let op, want ik ben er weer!!! En ik zit vol verhalen. Volgende week alles over ons nieuwe huis en het Zuid Afrikaanse “Leidsche Rijn” gevoel! Tot dan!