Moeders

Door Marije Stekelenburg vanuit Zuid-Afrika.
Marije heeft in januari 2009 Leidsche Rijn voor 2,5 jaar verlaten en vertelt ons (bijna) wekelijks over haar leven in Vinex  Kaapstad.

Soms kan ik het vervloeken dat ik moeder ben en dan ook nog eens moeder van drie! In het begin dat de kinderen er waren, kende ik soms dagen dat ik geen volwassen gesprek voerde. Dat ik zelf eigenlijk ook alleen nog maar in kindertaal kon spreken. Van die halve zinnen. Dat je automatisch de auto de “broem broem” noemt en de trein een “tsjoeke tsjoeke”. Dat staat toch wat raar als je op de nieuwjaarsreceptie van het werk van je man staat. Toch kom je daar weer overheen en als je als moeder weer een uitdaging zoekt in het werk buiten de deur, loop je weer tegen nieuwe dingen aan. De creche belt op; “hij voelt wat warm aan, misschien kunt u hem beter op komen halen”. Ik weer met de staart tussen mijn benen naar de baas… Mijn kind is ziek en ik moet echt naar huis. En dan werk je niet eens full time! En thuis maar roepen tegen je kind: “Had je dat niet wat beter kunnen plannen?” Ach het hoort er allemaal bij, bij het moederschap.

Nog steeds, als de kinderen bijvoorbeeld vakantie hebben, krimpt mijn maag ineen als ik het woordje “mama” hoor. Niet omdat ik geen mama wil zijn, maar omdat ik het die dag al honderden keren heb gehoord. Worden jullie daar nou ook niet gek van af en toe? Ik kan het soms lekker afschuiven op Maarten. Als hij thuis is en de kinderen roepen weer eens om mij, zeg ik altijd dat ze het maar aan papa moeten vragen. Tja, moederschap, het levert vele hilarische momenten op. Je leert jezelf ook opeens van een heel andere kant kennen. Om te beginnen al bij de zwangerschappen, dat je toch zo groot kan worden! Dat is toch al een wonder op zichzelf. En niet alleen dat je buik zo groot wordt, de rest van je lijf doet gewoon vrolijk mee. Ik denk aan de bevallingen, waarvan ik nog steeds vind dat het anatomisch onverantwoord is. Dat ze daar bij het “ontwerp van de mens” niet iets beters op hebben bedacht. En daarna wordt je lijf nooit meer zoals het was, hoe hard je ook traint.

Sinds ik moeder ben, heb ik ook altijd haast. Eerst haast om tussen alle voedingen bijvoorbeeld het huis op orde te krijgen en later haast omdat ik niet in de file wil staan omdat ik kinderen op moet halen bij de creche. De keren dat Maarten en ik een keer samen, of met vrienden, gezellig een avondje weggingen, hadden we altijd weer haast om de oppas af te lossen. Zelfs bij het boodschappen doen staat het zweet vaak op mijn rug, omdat ik de verkeerde rij in de supermarkt heb gekozen en ik dus te laat kom op school.

Nee hoor, kinderen zijn niet alleen maar lastig! Het zijn de moeders die vervelend zijn.
Nu de kinderen wat ouder worden, merk ik dat ze mij ook niet altijd zo zien zitten. Moeders zijn ook heel irritante wezens. Ze bepalen altijd wat je aanmoet, wat je moet eten, wat je meekrijgt naar school en ga zo maar door. Manoek, mijn oudste van bijna 9, gaat regelmatig met mij in discussie. Ik moet toegeven, hij heeft vaak gelijk! Het antwoord op de vraag “waarom”, kan ik niet meer wegwimpelen met “omdat ik het zeg.” Ik moet tegenwoordig van goede huize komen waarom dingen niet mogen. Maar soms heb ik gewoon geen zin om met een slaperig hoofd op zaterdagochtend om 10.00 uur koekjes te bakken! Dan draai ik me liever nog een keer om in bed en vind ik dat ze best zelf een boterham kunnen smeren. Of ben ik gewoon een slechte moeder?

Ik ben benieuwd wat het moederschap mij in de komende jaren gaat brengen. Want al doe ik er wat grappig over, het moederschap is natuurlijk een fantastische baan!
Moeders zijn waanzinnig bijzondere wezens en ik ben blij dat ik tot deze bevolkingsgroep behoor. De dag dat ik moeder werd, is mijn leven enorm veranderd en de liefde voor mijn kinderen is onvoorwaardelijk. Wie kan mijn kinderen later vertellen hoe ze met hun poppen speelden of met hun Lego? Ze zijn uit mijn lichaam voortgekomen en dat is prachtig!


Deze blog draag ik op aan mijn moeder, die op 27 oktober 2009 is overleden.
Dank mam!