Moederdagdrama in Leidsche Rijn

Door Mirjam

Alles wordt er aangedaan om moederdag te laten slagen. Voor mij zijn de blije gezichtjes toch echt de grote traktatie van de dag. Vorig jaar voltrok er echter een waar drama dat we allen niet snel zullen vergeten. Onze meiden maken, zoals waarschijnlijk alle kinderen in Leidsche Rijn, regelmatig een puinhoop van hun kamers. Bij tijden loopt de irritatie daarover bij mij hoog op en pak ik alle rommel op en laat ik rotzooi, papiertjes, oude knutsels en dergelijke verdwijnen voor de meiden er erg in hebben. Je voelt hem al aankomen...zo ook het plastic zakje met, naar ik dacht, oude schoolknutsels waar we er oneindig veel van hebben.

Op moederdagochtend hoorde ik de kinderen op de gang fluisteren over ontbijt, kadootjes en alles wat ik nog niet mocht weten. Eén van de meiden riep papa erbij en ik hoorde haar zeggen 'maar ik kan dat zakje niet meer vinden!! Het was oranje met witte letters....'. Ineens besefte ik de volle omvang van het leed wat hieruit voort zou vloeien. Met een zwaar hart biechtte ik mijn dochter op dat ik het tasje had weggegooid. Ik heb nog nooit zo'n verdrietig meisje vastgehouden en de tranen sprongen mij uiteraard ook in de ogen. Wat voelde ik mij schuldig, omdat ik wist dat ze er een week zo hard aan had gewerkt en wat vond zij het erg dat ze me nu niets kon geven. De hele dag is de arme schat aan het knutselen geweest om mijn dag toch nog goed te maken. Wat een drama!

Dit jaar kom ik nergens aan, laat ik de troep voor wat het is en ga ik genieten van mijn dochters en hun verrassingen.