De Nederlandse club in Kaapstad

Door Marije Stekelenburg vanuit Zuid-Afrika.
Marije heeft in januari 2009 Leidsche Rijn voor 2,5 jaar verlaten en vertelt ons (bijna) wekelijks over haar leven in Vinex Kaapstad.

Een clubje met allemaal Nederlandse mensen die elkaar eens in de zoveel tijd opzoeken. Er wordt met elkaar, maar vooral ook lekker over elkaar gesproken. Als je lid wordt van deze club, mag je samen koninginnedag vieren en Sinterklaas. Dat is op zich wel een leuk initiatief. Maar ik ben hier niet gaan wonen om me in de Nederlandse gemeenschap te storten. We hebben een middag “proef” gedraaid en dat was voor een keer best leuk. Iedereen heeft zijn eigen reden waarom hij of zij hier is, waarvan het grootste gedeelte voor hun werk. Grappig is dat mijn Maarten Stekelenburg zelfs door deze Nederlanders wordt verward met die ene keeper van die Amsterdamse club. We hebben het maar even zo gelaten. Op een mooie zondag werden we om 12.30 uur verwacht in Knorhoek. Dat ligt in de wijnlanden. Eenmaal daar werd er geacht te betalen en dan mocht je aanschuiven voor de lunch. Na de betaling kregen we een sticker met daarop onze naam. Je lacht je soms rot hier. Nou goed, de Nederlandse Club in Kaapstad dus. We weten nog niet of we lid gaan worden.

Het Nederlandse volk is sowieso wel ruim vertegenwoordigd hier. Aan beide kanten heb ik Nederlandse buren, waar ik het overigens erg goed mee kan vinden. Maar ook in andere wijken hier in Hout Bay kom je veel Nederlanders tegen. Maarten zijn collega, een Nederlander, is hier ook sinds januari met zijn vrouw en kind. Het is grappig hoe dat werkt, want in eerste instantie zoek je toch de mensen op die jouw eigen taal spreken. Dat is ook prettig, want het hele proces van hier settelen en je aanpassen is best heftig. Het is heerlijk als je die emoties gewoon in het Nederlands tegen iemand kan uiten. Terwijl mijn Engels helemaal niet slecht is. De sociale contacten zijn dus gelegd en de kinderen hebben daardoor ook wat Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Het opbouwen van een nieuw bestaan valt niet altijd mee. Ik heb hier een Nederlandse buurvrouw en die woont hier met haar drie kinderen, haar man werkt op het moment in Nederland. We hebben veel aan elkaar, Maarten maakt immers ook lange dagen en daardoor ben ik veel alleen met de kinderen. Ik leerde haar kennen tijdens ons korte bezoek in oktober vorig jaar. Daarna heeft ze ons geholpen met het vinden van een huis, heeft voor ons bezichtigingen gedaan en is destijds een beetje onze ogen en oren geweest. Via de mail hield ze me op de hoogte. Een huis uitzoeken vanaf een plaatje is namelijk niet te doen, een huis moet je voelen. Zij heeft onze wensen zeer goed aangevoeld. Binnen de korte tijd dat we hier zijn is onze band gegroeid. Dat vind ik bijzonder. Iemand waar ik een half jaar geleden het bestaan nog niet eens van wist, kan ik nu tot mijn (kleine) vriendenkring rekenen.

Bij een (tijdelijke) emigratie ben je in eerste instantie niet echt bezig met het opbouwen van een eigen sociaal leven. Daar ga je pas over nadenken als de kinderen beter in hun vel zitten en als alle grote dingen goed geregeld zijn. Nu de wind van de afgelopen twee maanden is gaan liggen gaat mijn vizier anders staan. Ik kijk veel meer om me heen dan in het begin. Vond ik het eerst nog spannend om een rondje te rijden, wil ik nu mijn wereld weer wat vergroten. Niet telkens maar in hetzelfde kleine kringetje blijven rondrijden. Het kost nu juist weer heel veel moeite in het ritme van hier te komen. Met alle verplichtingen van dien. Het “vakantie gevoel” is er nu wel een beetje af ik moet over naar de orde van de dag. De kinderen hebben sportdag op school (op zaterdag), Manoek heeft de komende tijd geloof ik 5 kinderfeestjes waar hij voor is uitgenodigd, hier zijn de juffen ook jarig en ondertussen blijf ik drie keer per dag naar school rijden om de kinderen op te halen. Soms ben ik er met mijn hoofd nog niet helemaal bij. Denken, praten en doen in het Engels is vermoeiend. Meer dan eens sta ik te stotteren als ik op het schoolplein met één van de moeders sta te praten. Alsof mijn hersenen af en toe weigeren. Ik mis de gesprekken op het schoolplein van de Boomgaard, ik mis mijn Leidsche Rijnse moeders! Mayke Jenner, de moeder van een vriendje van Manoek in Leidsche Rijn, mailde mij dat ze nog steeds wel eens om zich heen kijkt of ze me ziet. Dat klinkt zo lief! En ik mis mijn beste vriendinnetje, Fanny…

Jullie horen het al, als de nieuwigheid er een beetje af is, komt er tijd om het oude leven te missen. De meeste eerste indrukken hebben nu een plek gekregen en ik kom erachter dat mijn eigen leven hetzelfde is gebleven. Met een beetje er af en een beetje erbij.

Ik wens alle trouwe lezers een waanzinnige koninginnedag toe! Maak er een groot feest van!

Blijf het avontuur volgen! Tot volgende week!